Sarı saçlı, ceketli bir çocuk vardı,
Rüzgârla konuşurdu sokak aralarında.
Omzuna düşen ceket, biraz büyük belki,
Ama hayalleri tam otururdu dünyaya.

Gözlerinde sabahın erken ışığı,
Henüz kirlenmemiş bir umut gibi.
Adımları küçük, niyeti kocamandı,
Kaldırımlara cesaret bırakırdı gizlice.

Ceketi ceplerinde saklıydı düşleri,
Bir bilye, bir gülüş, yarım bir masal.
Sarı saçları güneşe inat parıldar,
“Bak, ben buradayım,” derdi hayata karşı.

Ve akşam olunca, eve dönerken,
Ceketi biraz daha ağırlaşırdı.
Ama o çocuk bilirdi:
Büyümek, umudu çıkarmak değildir üzerinden.